Xandria - Valentine

Tussen de bedrijven door probeer ik ook een beetje bij te blijven met de ontwikkelingen in andere muzikale genres die mijn belangstelling hebben en zoals bekend is één daarvan female fronted gothic/symphonic metal. De trouwe lezers hebben in de archieven al het nodige kunnen lezen en weten ook dat ik - ondanks een vrij groot aanbod in het genre - erg kieskeurig ben, met name wat betreft stem van de zangeres, die helaas in veel gevallen het qua bereik en volume niet kan waarmaken in mijn beleving. Veel te vaak moet de band een stap terug doen zodra de zangeres aan bod komt, simpelweg omdat de laatste niet is opgewassen tegen het muzikale geweld.

Maar dan loop je - via de commentaren bij andere clips op YouTube - op tegen een mij onbekende Duitse band, die toch al heel lang bestaat, Xandria maar sinds een jaar een nieuwe frontvrouwe heeft. En juist daarmee hebben zij naar mijn mening de roos getroffen : Manuela Kraller heeft een - klassiek geschoolde - stem die perfect past bij het genre en niet alleen mij doet terugdenken aan de glorie jaren van Nightwish nog met - zo is wel gebleken - de onvervangbare Tarja Turunen.

Xandria heeft met de nieuwste bezetting een album het licht doen zien waarvan u hieronder een song kunt horen die perfect illustreert waarom ik zo enthousiast ben geworden. Niet voor niets geselecteerd als support act voor Epica !

Xandria - Valentine

Tiffany Harp & Capone Brothers - Juke

De mondharmonica is voor mij het op één na mooiste instrument in de blues en krijgt met nadruk mijn aandacht als er een mevrouw is die er goed raad mee weet. Zo iemand is bv de Braziliaanse Tiffany Helga dos Santos, die bij de liefhebbers beter bekend is onder haar stage name Tiffany Harp. Ze is pas 25 jaar, maar laat hier op de Encontro Internacional de Harmonicas in 2009 horen, dat ze niet voor niets is uitgenodigd, via haar versie van de enige harmonica instrumental die ooit op de 1e plaats heeft gestaan in de R&B charts van Billboard Magazine, natuurlijk van de hand van De Meester zelve, Little Walter.

Tiffany Harp & Capone Brothers - Juke

Zepparella - Dazed And Confused

Ik moet bekennen dat ik niet geheel ongevoelig ben voor het fenomeen all female tribute bands en er is op dat gebied vrij veel te beleven op YouTube (zoekt u gerust zelf even). Het criterium dat ik hanteer voor mijn keuzes is 'muzikale kwaliteit'; uiterlijk speelt geen rol behalve misschien in geval van een eerder oordeel 'onbeslist'. Dan kunnen we het terrein verder beperken door een aantal muzikale genres uit te sluiten en ook de tribute te limiteren tot bands die ikzelf altijd al een warm hart heb toegedragen. En tot slot verfijnen we de belangstelling door in de laatste categorie te gaan voor die bands die een alom erkende cult status hebben bereikt.

Als je vervolgens ervoor hebt gekozen om je als tribute band dan toe te leggen op het werk van nota bene Led Zeppelin lijk je misschien al bij voorbaat gedoemd te mislukken : dit zijn immers niet de minsten. Het was, zelfs na een lange en zorgvuldige selectie geen makkelijke keuze tussen Lez Zeppelin, die publicitair erg aan de weg timmert, en mijn uiteindelijke favoriet, Zepparella. Beide formaties laten met nadruk weten de composities van hun voorbeeld niet noot-voor-noot te willen naspelen, maar de beleving van destijds op een originale, maar herkenbare manier te willen interpreteren.

more

Jessica, Pamela & Ximena - It Hurts Me Too

Vandaag een drietal blues meisjes uit Argentinië, Jessica Condado (bas & zang), Pamela Herrero (gitaar) & Ximena Monzón (harmonica), die in de prima gedijende blues scene aldaar deel uitmaken van 2 all female blues bands, Las Hoochie Coochie Girls en Queen Bees Blues Band.

Tijdens een sessie in een radio studio speelden zij in een ongedwongen setting deze semi-akoestische versie van een oude blues standard. Ximena laat hier horen waarom zij een gerespecteerde harmonica virtuoze is. Short but sweet.

Jessica, Pamela & Ximena - It Hurts Me Too

Tail Dragger - My Head Is Bald

De blues zoals-ie bedoeld is : down & dirty, gespeeld in een typisch Amerikaanse kroeg in een buitenwijk van Chicago, Vern's Friendly Lounge (ze doen daar niet aan dat soort frivole zaken als websites) op 16 juli 2005 door James Yancey Jones, beter bekend als Tail Dragger, een voormalige protegé van Howlin' Wolf.
Het gehele optreden is gefilmd en op DVD verkrijgbaar, maar de onderstaande clip geeft een prachtige impressie hoe geweldig dit optreden is geweest. Tail Dragger is niet alleen een groot vakman, maar ook een showman en een ladies man, eigenschappen die hier allemaal nadrukkelijk aan bod komen.

Tail Dragger - My Head Is Bald

Solisten, in volgorde van optreden :
Billy Branch - mondharmonica
Jimmy Dawkins - gitaar
Lurrie Bell - gitaar