Toen mij onlangs via vriendin Margreet (aangesloten op de digitale tamtam van de u welbekende Nix te Enschede) het bericht bereikte dat de jonge Engelse guitar wizardBen Poole met zijn band in onze inmiddels favoriete gelegenheid zou optreden was een beslissing snel genomen. Via het onvolprezen medium YouTube had ik hem al kort na zijn eerste Nederlandse tour, najaar 2011, op het netvlies gekregen en met zorg opgeslagen in het lijstje met artiesten die ik graag eens live zou willen meemaken.
Want met klinkende accolades als hier te lezen zijn de vele genoemde groten uit het vak - wij noemen slechts Jeff Beck, wijlen Gary Moore en veteraan John Mayall - doorgaans niet erg scheutig, dus zij dienen door de serieuze liefhebbers met aandacht te worden gelezen en onthouden. Het gegeven dat de betrokkene een overvolle touragenda heeft, wordt uitgenodigd op festivals waar zijn idolen optreden, is genomineerd voor prestigieuze awards en begint aan een zegetocht over het Europese vasteland zijn eveneens aanwijzingen die ons zijn naam in onze agenda enkele malen hebben doen onderstrepen.
Eind vorig jaar trad Big Pete Pearson, Arizona's King of the Blues, in Frankrijk op en vertolkte o.a. de titel song van zijn meest recente album, kundig terzijde gestaan door zijn band The Gamblers. Een paar nauwelijks waarneembare video storinkjes in onderstaande clip mogen het indrukwekkende optreden niet bederven.
Big Pete Pearson & The Gamblers - The Screamer
The Gamblers
Guitar Ray - guitar Henry Carpetano - piano Gabby Dellapiane - bass Marco Fullano - drums
De regelmatige & trouwe lezer zal hooguit de wenkbrauwen fronsen bij het zien van dit artikel, wetende dat ik een iets bredere smaak in muziek heb dan alleen maar de blues. En wellicht kent u Toxicity als een van de bekendste songs van de veel bekroonde Amerikaanse bandSystem of a Down, die zich muzikaal moeilijk laat etiketteren.
Dat ik een groot liefhebber ben van goede female fronted symphonic metal is genoegzaam bekend en dat leden van de andere sexe, die een muziek instrument uitzonderlijk goed beheersen eveneens mijn voortdurende aandacht hebben is ook geen groot geheim. En u hebt hier gezien dat een virtuoos bespeelde viool meer te bieden kan hebben dan strikt klassieke muziek.
Tel nu al het bovengenoemde bij elkaar op en het zal u niet meer helemaal bevreemden dat ik aan de onderstaande clip geen weerstand heb kunnen bieden. Een drietal muzikale jongedames geeft een virtuoze cover ten beste van de in de eerste paragraaf genoemde song. De beide violeuses hebben internationaal naam gemaakt met het coveren van o.a. hard rock en metal en de drummerette behoeft bij de kenners van haar onovertroffen handwerk natuurlijk nauwelijks enige introductie.
Maar voor de goede orde stel ik ze toch even kort aan u voor : Jennifer Lynn is de blondette op de ene viool, brunette Christine Wu hanteert de andere, terwijl de drummerette natuurlijk niemand anders is dan Meytal Cohen, die zowel door veel van haar vakgenoten als haar grote schare bewonderaars wordt beschouwd als een meer dan goede drummer.
Tijd nu om even te gaan zitten voor het fabuleuze resultaat van hun samenspel. Voor u misschien even wennen, maar ik vind het echt helemaal geweldig !
Al vele jaren een van mijn favoriete slide guitarists, de Australiër Dave Hole, maar tot vandaag min of meer over het hoofd gezien op deze pagina's. Daar gaan we nu direct verandering in aanbrengen middels een dampende vertolking van misschien wel mijn favoriete nummer van hem. Lijkt me trouwens weer een prima gelegenheid om het stoflaagje van de conussen van uw Marshalls af te laten blazen ...
De Amerikaanse blues zangeres Robin Rogers, die op 17 december 2010 op 55 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker overleed, had - zoals velen uit de categorie IOBM™ - een achtergrond die haar latere succes niet zou doen vermoeden. Het op zeer jeugdige leeftijd weglopen uit een slecht gezin, op straat leven en niet lang daarna aan zowel alcohol als drugs verslaafd raken zijn niet direct de bouwstenen voor gezond opgroeien. Maar nadat zij gitaar had leren spelen en haar soulful voice had ontdekt besloot zij alles te doen om met muziek in haar levensonderhoud te voorzien, iets dat zij de daaropvolgende 30 jaar met groeiend succes heeft gedaan, met name nadat zij in 1989 haar verslavingen had overwonnen. Zij verhuisde, ontmoette en trouwde een mede-muzikant en blues lover en niet lang daarna verscheen haar eerste album. In 2004 geraakte zij met haar band tot de laatste 9 in de landelijke finale van de prestigieuze International Blues Challenge en bracht kort daarna een bekroond 2e album uit. Zij heeft over de hele wereld en met de allergrootsten uit het genre opgetreden en in totaal 4 zeer goed ontvangen albums doen verschijnen, veelal met zelfgeschreven werk.
