We sluiten deze maand af met een alweer een mooie slow blues standard, ditmaal uitgevoerd door de Italiaanse bandMorblus tijdens een concert vorig jaar in Duitsland. Als gast figureert saxofonist Tommy Schneller. Twaalf minuten dik genieten, dus zorg ervoor dat u even tijd kunt vrijmaken !
Morblus ft. Tommy Schneller - Ain't Nobody's Business
Weer terug naar business as usual, dit keer met een mooie uitvoering van een bekendeslow blues standard door de Amerikaanse bandOreo Blue met als gast op lap steel guitar hun landgenoot Kirby Kelley, in 2009 de winnaar van de prestigieuze King of the Bluesaward.
Oreo Blue ft. Kirby Kelley - Sweet Little Angel
Oreo Blue : Gary Hutchinson : guitar & vocals Brian Crowne : sax, guitar & vocals Rod Williamson : bass Stephen Boudreaux : drums & vocals
Via een van mijn vele omzwervingen op het onvolprezen YouTube ontdekte ik onderstaande clip, die mij tijdens het bekijken & beluisteren van begin tot eind kippenvel bezorgde. Merkwaardig genoeg geen slow blues - alhoewel op deze pagina's wel meer 'afwijkende' muzikale genres aan bod zijn gekomen - maar een meer dan indrukwekkend optreden van de Amerikaanse violiste, Lucia Micarelli, als gaste tijdens een concert van Josh Groban in 2007 in Salt Lake City. Alhoewel klassiek geschoold heeft ze altijd ook graag moderne nummers gespeeld - classical crossover - en heeft ze o.a. ook uitgebreid getourd met het Trans-Siberian Orchestra en met de befaamde Engelse bandJethro Tull.
Ze demonstreert hier haar niet geringe talent via een mix van 2 nummers, om te beginnen een gedeelte van het viool concert van de Finse componist Jean Sibelius, dat halverwege ( ca 02:45 ) overgaat in het bekende Kashmir van Led Zeppelin. Het is een combinatie van stijlen die mij zeer aanspreekt en als het met de passie wordt gebracht die Lucia hier laat zien, ben ik onvoorwaardelijk verkocht, alhoewel ik toch een tamelijk moeilijke relatie onderhoudt met 'echte' klassieke muziek ...
Hij was door mij hier al eerder gesignaleerd, maar vriendin Margreet tipte mij dat hij dit najaar opnieuw terug zou komen naar Europa, nu voor een meer uitgebreide tour, met name door Nederland : de jonge Amerikaanse guitar wizardRyan McGarvey. De schijnbaar onophoudelijke aanwas van gitaartalent, met name uit de bakermat van de rock & blues is welbekend, maar de (riskante) sprong naar de Europese podia is lang niet voor iedereen weggelegd jammer genoeg. Veelal moeten we het hier dus doen met kwijlend naar postzegelformaat YouTube filmpjes kijken, door een opgewonden springende fan achterin een klein zaaltje opgenomen met een lullig mobiel cameraatje dat het gebrul van zijn omstanders veelal beter registreert dan de muziek. Maar de aanhouder wint en ontdekt er veel moois ...
Maar als je in relatief korte tijd zoveel unaniem lovende accolades krijgt toebedeeld door de fans, recensenten en mede muzikanten uit het genre, promoveer je als vanzelf naar betere en grotere podia, met als gevolg o.m. ook een groeiende interesse van over de grenzen bij de kenners & liefhebbers. En ook een affiche als hieronder te zien, dat meer zegt dan de spreekwoordelijke 1000 woorden, zal zijn populariteit geen kwaad hebben gedaan :
Het is alweer even geleden dat de Amerikaanse zangeres Linda Ronstadt triomfen vierde op de internationale podia en ze is natuurlijk ook geen pure blues zangeres, want ze kan vrijwel alle muzikale genres moeiteloos aan. Maar als u haar desondanks niet kent verdient haar indrukwekkende carrière nu toch even uw aandacht, want we hebben het over 'the most successful female singer of the 1970s, een niet geringe accolade die wordt onderstreept door haar lange lijst met Grammy Awards en haar noteringen in de Billboard charts.
Vrijwel iedereen kent een van haar nu wat oudere successen en herinnert zich wellicht ook dat zij niet alleen een zeer herkenbare stem had, maar ook nog eens zeer aangenaam op het netvlies lag. Maar voor haar plek hier heb ik haar cover gekozen van een ballad van iemand die hier al eerder aandacht kreeg, Tracy Nelson. Het gaat om de signature song van laatstgenoemde, die hier met een zo grote emotionele lading door Linda wordt vertolkt dat ik deze versie prefereer boven het origineel. Uit een optreden in de Stadthalle in Offenbach voor het Duitse muziekprogramma Rockpalast op 16 november 1976.
