De oplettende lezer herinnert zich mijn enthousiaste kennismaking met de Noorse meiden bandKatzenjammer kortgeleden. Ik sprak toen tevens de hoop uit ze, liefst in goed gezelschap, binnen niet al te lange tijd live te kunnen aanschouwen, want hun album is weliswaar alleraardigst maar geeft volstrekt onvoldoende weer wat het is om hen 'in den allerbevalligste vleze' mee te mogen maken, zo rapporteren de YouTube comments zonder uitzondering. En een onvolledige inventarisatie van het vele materiaal dat inmiddels op YouTube van hen voorhanden is bevestigt dit zeer overtuigend.
Niet alle mogelijk belangstellenden bleken eerder dan tijdens de tour in ons land die de dames voor later in het jaar hebben vastgelegd mee te kunnen, maar ikzelf en mijn vaste concert bezoek partner Margreet, in het bezit van o.m. een goede smaak in muziek, een doorgaans zonnig humeur en - niet onbelangrijk - een auto, konden eigenlijk niet zo lang wachten. Dus fluks - elektronisch - kaarten aangeschaft voor een eenmalig tussendoortje in ons land, in het nog nimmer door ons bezochte Arnhemse poppodium Luxor. Vooraleer wij ons door de TomTom hier naar toe zouden laten leiden, was ik uitgenodigd voor een gezellige gezamenlijke maaltijd ten huize van mijn metgezellin, die een allerheerlijkste Shepherd's pie op het menu had. Een zeer veelbelovend begin van wat een gedenkwaarige avond zou gaan worden ...
Mijn recente ontdekking van Zuid-Afrikaanse female rockerDilana is er een die mij eigenlijk het schaamrood naar de kaken zou moeten jagen en pleit niet voor mijn muzikale oplettendheid in de voorbije jaren. Deze geweldige zangeres blijkt namelijk al geruime tijd geleden in ons eigen land naam te hebben gemaakt via zeer intensief optreden, maar dat is destijds geheel aan mij voorbij gegaan. Nou ja, beter laat dan nooit, en ik mag alleen maar hopen dat zij in de afgelopen jaren is gerijpt tot wat ik nu van haar krijg te zien via dat fantastische medium YouTube. Haar eerste album uit 2000 verraadt dat ik destijds eigenlijk een ernstige steek heb laten vallen.
Gesteund door haar successen alhier heeft zij destijds haar werkterrein verlegd naar de USA en niet zonder gevolg, zoals u op haar Wiki pagina kunt lezen. Ook hier vindt u een zeer lezenswaardig stuk om uw kennis achterstand even bij te spijkeren en een alternatieve bron van info vindt u hier. Inmiddels popelt u hoogstwaarschijnlijk om te worden ontslagen van het nog meer moeten lezen over mijn nieuwe idool in de categorie IORM™ en de onderstaande clip te mogen starten. Maar eerst nog even iets ter illustratie van mijn spontane enthousiasme voor het fenomeen Dilana.
Een klein pareltje afkomstig van een optreden tijdens de jaarlijkse Internation Blues Challenge, editie 2006, door de Amerikaanse Roxy Perry, beter bekend als The New York Blues Queen. Zij is - het zal u niet verbazen - een IOBM™ met de door mij zo gewenste geweldige stem en laat bovendien horen dat zij wel raad weet met een fraai stukje blues harp tijdens een indrukwekkende cover van het welbekende nummer House Of The Rising Sun.
Al eerder zag u op deze pagina's schitterende blues uit Zuid Amerika en de Braziliaanse bandBlues Etílicos verdient dit etiket zonder enig voorbehoud. Zij timmeren al 25 jaar aan de weg en hebben een dozijn albums op hun naam en het zal u niet verbazen hier te lezen dat zij tot de meest populaire blues bands in Brazilië behoren.
In de opsomming van de namen van de muzikanten, die u onder de video vindt vallen u er wellicht twee op : die van vocalist/gitarist Greg Wilson en die van harmonica speler Flávio Guimarães. Eerstgenoemde is, zoals zijn naam al doet vermoeden, een Amerikaan en laatstgenoemde bent u vast wel eerder tegengekomen - mits u een liefhebber van de blues harp bent - als gast muzikant bij concerten en op albums van enkele Amerikaanse blues legends.
U ziet hen hier tijdens een optreden in São Paulo dat op DVD is vastgelegd en ik ben ervan overtuigd dat u met volle teugen zult genieten van een adembenemend mooie cover van een slow blues van de Meester zelf, Muddy Waters.
Algemeen gezien als een van de grootste Engelse rockers en een van de allerbeste rock, blues & soul stemmen is het de beurt aan de veel te vroeg overleden Steve Marriott om te laten zien waarom hij nog altijd zo'n grote schare fanatieke fans heeft. Natuurlijk is hij bij u bekend als founding member van 2 bekende Engelse bands, t.w. The Small Faces en Humble Pie, die beiden een grote invloed hebben gehad op de ontluikende Engelse rock scene in de zestiger jaren.
Een langdurige worsteling met een ernstige verslaving aan drugs en alcohol kostte hem maar liefst 2 huwelijken, de carrière bij genoemde bands en uiteindelijk zijn leven in 1991. Het aandachtig lezen van zijn Wiki pagina is zeer de moeite waard.
Daarna kunt u mijn keuze hieronder starten en waarschijnlijk des te meer appreciëren: gefilmd tijdens een concert in het Londense Camden Palace in 1985, met de overbekende blues standardFive Long Years, waarin Steve laat zien dat hij ook nog eens een zeer begenadigd gitarist was.
