We kennen deze song allemaal vanwege de werkelijk ontelbare covers door de meest uiteenlopende artiesten die in de loop der tijd zijn verschenen. Het is dus moeilijk kiezen geweest, maar uiteindelijk heeft deze vrij sobere versie van de Amerikaan Jim Suhler hier een plekje verdiend. Hij is wellicht bij u bekend als de 2e gitarist bij George Thorogood's Destroyers de afgelopen 10 jaar, maar treedt ook op met een eigen band, Monkey Beat. Inmiddels is bij de kenners duidelijk geworden dat Jim in niets onderdoet voor George, zoals u zelf kunt beleven via een van zijn vele YouTube clips. Maar genoeg info voor dit moment, hoog tijd om even met aandacht te luisteren naar een klein staaltje van zijn kunnen ...
U kent haar natuurlijk van mijn ode, mijn favoriete hardrijdster op de schaats, de Koningin van de Lange Afstand en winnares van dubbel Olympisch goud op de Winterspelen van Vancouver 2010.
Als gevolg van een ongelukkige val op de 5K bij de WK Allround 2011 in Calgary kon zij haar wereldtitel helaas niet prolongeren. Maar alweer een week later stond zij aan de start bij de World Cup wedstrijd in SLC en schaatste een werkelijk sublieme 5K, die ik herhaaldelijk met vrijwel ingehouden adem heb bekeken. Uiteindelijk scherpte zij haar eigen wereldrecord uit 2007 met bijna 3 seconden aan en degradeerde de complete concurrentie op deze afstand op meedogenloze wijze. Ga er gerust even voor zitten en geniet van een fabelachtige race.
Als ik haar zie schaatsen, lijkt het niets anders dan ballet op het ijs : haar ranke lijfje (door een enkeling liefkozend omschreven als "gespierde spijker") in de ideale houding gebogen lijkt haast zonder weerstand te zweven over het ijs. Voor een niet-ingewijde is er wellicht sprake van een zekere monotonie : alle rondjes op de baan zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden en daar zit 'm nou net de kneep. De race zo rijden dat je de rondetijden zo goed als vlak houdt is een kunst die maar heel weinigen beheersen en als je dat talent koppelt aan een fenomenale techniek is er sprake van zeldzame magie op het ijs.
Haar nu al legendarische versnelling, via die kenmerkende extra slagen, bij het uitkomen van de bochten is inmiddels vaak gekopieerd maar nooit geëvenaard en de ca. 7 machtige, lange klappen op de rechte einden om weer even rust te vinden (!) zijn een absolute lust voor het oog. En dan natuurlijk nog het unieke gegeven dat coach Petr Novak nooit met rondeborden staat te coachen, maar veelal alleen maar aanmoedigend applaudisseert als ze keer op keer langs komt blazen. Een prachtig contrast met vrijwel alle andere coaches, die helemaal door het dolle heen raken als hun pupil nadert en driftig aanwijzigen geven die vrijwel nimmer enige zin hebben ...
Ik schaam me er beslist niet voor te zeggen dat ik beretrots op Martina ben en al fan ben vanaf het allereerste moment dat ik haar zag rijden en er nog geen enkele sprake was van de grote kampioene die ze sindsdien is geworden.
Een onvoorstelbaar indrukwekkende demonstratie van onaantastbare overmacht, Martina, er is werkelijk niemand die op de lange afstanden ook maar in je buurt kan komen. Ze zijn gewoon niet van jouw eenzame superklasse ...
Tijdens een van mijn vele omzwervingen door die welhaast onuitputtelijke muzikale schatkamers van YouTube ontdekte ik eind vorig jaar opnieuw een Amerikaanse blues zangeres, die mij direct onverwacht van de sokken blies. Zij valt - niet geheel toevallig, zullen degenen die mij beter kennen direct opmerken - in de mij zo na aan het hart liggende categorie 'iets ouder bluesmeisje' - NB : stuck-up bitches need not apply ! - en heet Cee Cee James.
Indien u een van regelmatige bezoekers alhier bent, zult u inmiddels weten dat ik een groot zwak heb voor speciaal vrouwelijke blues artiesten, en wel die zeer beperkte groep die zich onderscheidt door ofwel het opvallend goed bespelen van een instrument, danwel een geweldige strot te bezitten die het bloed van de toehoorders tot gevaarlijke temperaturen doet oplopen. Cee Cee James valt in de laatstgenoemde groep en mijn ijkpunt hier is vanzelfsprekend de onvergetelijke en onovertroffen Janis J.
Vandaag een wat ongebruikelijk klinkende cover van die welbekende blues standardI Can't Quit You Baby, die op 9 oktober 2010 ten gehore gebracht op het Daytona Blues Festival door een gezelschap dat zich The Nouveaux Honkies noemt. Eigenlijk een roots & Americana band met als belangrijkste leden zanger en gitarist, met blues achtergrond, Tim O'Donnell en de smaakvol getatoeerde violiste Rebecca Dawkins, die uit de klassieke muziek hoek komt. Zij spelen eigen werk en interpreteren op geheel eigen wijze blues R&B classics en alhoewel hun muziek normaliter veel energieker is past deze mooie slow blues perfect op deze plek. Het gitaarspel van Tim is indrukwekkend en de ietwat droevig klinkende viool van Rebecca geeft deze uitvoering middels subtiele accenten een originele extra lading. Time to get Honkified !
Vandaag wil ik een pareltje aan u voorstellen dat ik puur bij toeval ben tegengekomen. Het is de (inmiddels op relatief jonge leeftijd overleden) Amerikaanse zangeres Karen Dalton. Alhoewel zij voornamelijk bekend is als folk blues singer was zij ook in andere genres prima thuis en beheerste verscheidene instrumenten. Als u de moeite neemt de artikelen over haar te lezen die u middels verschillende links in dit schrijfsel aantreft, zult u zich realiseren dat zij de blues wel heel letterlijk belichaamde tijdens haar korte leven. Voortdurend worstelend met psychische problemen, drugs, alcohol en dakloosheid mag het een wonder heten dat zij met een relatief korte carrière en uiteindelijk slechts 2 volwaardige albums op haar conto zo'n diepe indruk heeft achtergelaten bij de kenners en haar talloze bewonderaars. De grote Bob Dylan was een van haar talrijke fans en heeft volgens getuigen het volgende over haar gezegd :
My favorite singer in the place was Karen Dalton. Karen had a voice like Billie Holiday and played guitar like Jimmy Reed... I sang with her a couple of times.
Alvorens u te laten kennismaken met haar zeer herkenbare stem (die inderdaad sterk doet denken aan die van de grote jazz divaBillie Holiday), raad ik u dringend aan eerst de beide volgende artikelen over Karen met aandacht te lezen : The Best Singer You've Never Heard Of en A Reluctant Voice, Rediscovered, die beiden meer inzcht verschaffen dan het al eerder gelinkte, wat summiere Wiki artikel.
Nu is dan het moment aangekomen, een zeer persoonlijk en indringende vertolking van een van mijn favoriete blues standards, die zo schitterend de blues weet samen te vatten : It Hurts Me Too. Mijn nekharen stonden recht overeind en na afloop moest ik iets wegslikken, durf ik u te bekennen ...
This voice breaks my heart and the blues bubbles in every word she sings ...
