Beverly Jo Scott voelt zich - en niet geheel ten onrechte, zo is mij gebleken - de 'jongere zus' van Janis Joplin. De van oorsprong Amerikaanse zangeres heeft niet alleen een indrukwekkende strot, maar zingt ook regelmatig de bekende hits in een hommage getitled 'Planet Janis'. Zij is al jarenlang woonachtig in Brussel, spreekt uitstekend Frans en treedt voornamelijk op in de ons omringende landen, met name België en Frankrijk, en incidenteel in Duitsland. Hier zingt zij met haar band in een opname uit 2006 een schitterende cover van die geweldige gospel classic van de onvergetelijke Sam Cooke.
Beverly Jo Scott - A Change Is Gonna Come
Beverly Jo Scott - vocals Claude Engel - lead guitar Bernard Paganotti - bass Slim Batteux - organ
Even terug in de tijd voor de liefhebbers van classic rock. Voor een levenslange fan kan dit haast niet anders betekenen dan een zeldzame clip uit de - wat mij betreft - glorie tijd van The Rolling Stones. Deze is uit een optreden op 26 maart 1971 in de roemruchte Londense Marquee Club. Behalve het feit dat we hier natuurlijk Mick Taylor aan het werk zien, is nog vermeldenswaardig dat Bobby Keys en Jim Price voor de gelegenheid meespelen, resp. op sax en trompet. Mooie tijden ...
De blues wordt, zoals genoegzaam bekend, overal ter wereld gespeeld, maar zo af en toe kom je een echt pareltje tegen. Dit optreden uit Chili in 2008 kunnen we gerust als zodanig kwalificeren. Twee van de allerbeste blues artiesten uit dat land, gitarist Tomas Gumucio en mondharmonica virtuoos Gonzalo Araya etaleren hier hun niet geringe kunnen met hun band Los Formidables. Deze geweldige slow blues is door hen opgedragen aan de veel te vroeg overleden Argentijnse gitarist Norberto 'Pappo' Napolitano. Echt eentje om in te lijsten, zo mooi ...
Los Formidables - Blues para mi Guitarra
Los Formidables :
Gonzalo Araya: Armonica Fernando Costa: Bateria Jaime Villalobos: Bajo Tomas Gumucio: Guitarra y Voz
Deze mooie blues kennen we natuurlijk van deze uitvoering, maar hier is een steviger cover door (opnieuw) een 'iets ouder blues meisje', na Kitto alweer iemand uit het verre uit Australia, Christina Crofts. Al op jonge leeftijd wilde zij gitaar leren spelen en vanaf het moment dat zij de kunst onder de knie kreeg speelde ze de afgelopen jaren ontelbare optredens met diverse bekende en minder bekende bands. De rij namen van gitaristen die zij noemt als haar grote voorbeelden, leest als een "Who's Who in Blues & Rock Guitar" en haar gitaar klinkt dan ook precies zoals het moet. Kortom, my kind of girl en u begrijpt het natuurlijk al, zij mag in mijn 'verzameling' dan ook beslist niet ontbreken ;-)
Enkele zinsnedes uit verschillende recensies typeren haar als volgt :
" ... (armed with) battled scarred old Strats, a slide she fashioned from a Tia Maria bottle, one of the meanest Vox AC30’s on the planet and sassy vocals ... "
"There are very few women in the world let alone in Australia who have not only taken up hard blues guitar, but play with as much verve, conviction and sheer sassiness as any of the big name ‘guitar heroes’. Here in Sydney Christina Crofts has been carving it with the best of them for a decade or so!"
Oordeel zelf via deze clip van een lokaal optreden uit 2008
