BluesMaster | Goin' down slow ...

Hmmm ... ;-)

Als de naam Stray Cats valt, denken we natuurlijk onmiddellijk aan rockabilly, een muziekstijl die in het begin van de vijftiger jaren is ontstaan en ( met enkele ups & downs ) tot op heden wereldwijd flinke aanhang geniet.
De <a href="http://www.straycats.com/ target="_blank">Stray Cats hebben weliswaar hun hoogtijdagen al weer geruime tijd achter de rug, maar wordt er nog steeds opgetreden, alhoewel het er op lijkt dat men dit jaar toch bezig is met een wereldwijde afscheidstournee.

Rockabilly is over het algemeen up-tempo en des te verrassender is het als blijkt dat ze ook een hele mooie slow blues op hun repertoire hebben ( het nummer is overigens verschenen als B-kant van hun gigantische hit Stray Cat Strut ).

Schijt aan de buren, genieten maar weer met de Marshalls stevig verankerd op stand 11 van :

Stray Cats - Drink That Bottle Down - live, Londen 1981

Brian Setzer, met zijn onafscheidelijke Gretsch gitaar, is natuurlijk een meer dan uitstekende gitarist, Slim Jim Phantom is het levende bewijs dat effectief drummen beslist geen peperdure ingewikkelde drumkits behoeft en Lee Rocker laat horen dat hij, behalve het meesterlijk bespelen van de upright bass nog wel meer in huis heeft ...

Een indrukwekkende uitvoering van deze blues classic door de veel te vroeg overleden Otis Spann ( 1930 - 1970 ). Ongetwijfeld de meest toonaangevende blues pianist van de na-oorlogse jaren, die pas na 14 jaar trouwe dienst in de band van Muddy Waters het stokje overgaf aan zijn opvolger, Pinetop Perkins. De daaropvolgende solo carrière heeft helaas nog geen 2 jaar mogen duren ...

Otis Spann - Ain't Nobody's Business

In kleine kring is het al langer bekend : AccordionMaster P is een groot liefhebber van de accordeon en koestert tevens een fascinatie ( fetish ? ) voor meisjes in Dirndl. Uit dien hoofde is hij al decennia lang een trouwe kijker van enkele programma's op de Duitse publieke tv netten, waar hij schaamteloos kan genieten van een enkel optreden waarin een combinatie van beide onschuldige afwijkingen wordt gevoed. We hebben het natuurlijk over de Original Volksmusik uitzendingen, die in het Duitse taalgebied nog altijd massaal worden bekeken, alhoewel de huidige trend in het genre veelal appelleert aan een jonger publiek : minder Tracht, minder exotische Duitse accenten, meer schlager-achtige nummers ( Jan Smit is nu enorm populair, godbetert ! ). Betreurenswaardig, maar weinig aan te doen, zo lijkt het.

Des te meer reden om hier nog eens aandacht te schenken aan de Gouden Jaren, die, dankzij het fenomeen YouTube, voor de liefhebber opnieuw te genieten zijn. Graag vragen wij hier uw aandacht voor een - nog immer - Natte Droom van DirndlMaster P, de Duitse zusjes Bettina & Patricia. Ooit waren zij niet uit genoemde programma's weg te denken, maar helaas, hun muziek doet de massa's nu niet meer in drommen naar de cd winkels rennen.
Maar gelooft u dit gerust : als u ooit eens geplaagd wordt door sombere gedachten is een bijna geen betere muziek om u op te vrolijken, niet in het minst omdat De Zusjes zich regelmatig in mooie - opwindende - Dirndl outfits lieten zien.

Bettina & Patricia - Urlaubsflirt

Hier vindt u nog enkele van hun legendarische optredens, destijds vastgelegd met nu verouderde techniek en daarom niet helemaal perfect ;-) Zoek svp op : Bettina & Patricia - ( Marshalls op stand 11 ) : 3 clips en nog eens 6 clips

Tip : via hun site kunnen Die Geschwister nog altijd worden geboekt !

Op zaterdag 7 maart werd door de Stichting Blues '89 alweer voor de 21e keer het Leerdam Blues festival georganiseerd. De lokatie was Partycentrum 'Het Dak' aan de Tiendweg in Leerdam. In verband met het feit dat ik Jazz & Blues Bunnik dit jaar opnieuw niet heb bezocht vanwege een tegenvallende line-up, leek het me een goed idee hier eens te gaan kijken. Meer dan de helft van de Leerdamse line-up leek me namelijk wel de moeite waard. Hier kunt u alle details bekijken : bluesfolder.pdf. Vincent, ook niet aanwezig geweest in Bunnik, leek dit desgevraagd wel een leuk muzikaal avondje uit en zo had ik ineens een prive vervoer heen & terug !

De reis viel mij alleszins mee, ik dacht dat Leerdam een flink stuk uit de buurt was, maar in no time stonden we op de parkeerplaats. We waren zeer bijtijds uit Utrecht vertrokken met de bedoeling een klein hapje vooraf te eten en dat deden we bij de lokale Chinees. De 'klassieke' Chinees ( nadruk op afhalen, met een paar keurig gedekte tafeltjes ) : prima eten, zeer vriendelijke bediening en prijzen die in de grote stad het laatst in de jaren 70 zijn gezien. Na de koffie weer rustig het kleine stukje teruggelopen naar Het Dak en via de toegangscontrole naar binnen. Garderobe ( alleen ik ) was 2 euro, stevige prijzen wel weer vergeleken met Tivoli Utrecht - 1 euro - en Carré A'dam - 50 cent en ook de verplicht aan te schaffen 'munten' voor alle consumpties waren 2 euro/stuk.

Zoals je kunt zien op de bovengenoemde bluesfolder bestand zit het geheel doordacht in elkaar : 3 zalen ( groot met hoog podium - Chicago zaal, middelgroot met laag podium - St. Louis zaal en klein met laag podium - Memphiszaal ) via een gangenstelsel akoestisch van elkaar gescheiden en elk met diverse bars & taps, alsmede toilet faciliteiten.
Het blues liefhebbers publiek was in groten getale uitgerukt en herkenbaar aan overwegend zwarte kleding & alternatief uiterlijk. In mijn beleving een groot percentage 'oudere jongens en meisjes' aangevuld met het lokale uitgaanspubliek van alle leeftijden, dat Het Dak waarschijnlijk uit gewoonte elk weekend bezoekt.
Het was weliswaar rookvrij ( rookruimte buiten bereikbaar door een deur met de melding' betreden op eigen risico' ) maar opvallend warm binnen. Zou dat bedoeld zijn om de drankconsumpties een beetje aan te jagen ?