Tina T. is een van mijn favoriete zangeressen aller tijden. Ik heb haar in de loop der jaren maar liefst 3 x live mogen meemaken en alle keren was het vanzelfsprekend volop genieten ... Als ik me goed herinner zag ik Ike & Tina de allereerste keer op de zwart-wit tv bij m'n ouders thuis. Het was, meen ik, een uitzending van een concert dat zij in die tijd ( de zestiger jaren ) hebben gegeven, ergens in ons land. Voor een nette jongen zoals ik was Tina's uitstraling een openbaring en zoals bekend is het daarna met mij nooit meer helemaal goed gekomen ;-)
Wat we allemaal later te weten zijn gekomen over de relatie tussen Ike & Tina doet niets af aan het feit dat wat zij in die jaren aan muziek hebben geproduceerd in mijn beleving nog altijd tot Tina's allerbeste werk behoort.
Een prachtig voorbeeld daarvan is hier te zien en voor de goede orde laat ik u nog weten dat ik heel lang geleden voor het nummer viel na het horen van de ruim 8 minuten lange live versie die destijds op de plaat is gezet. De song is oorspronkelijk van Otis Redding en werd een hit voor Ike & Tina in 1969. Verder commentaar lijkt me volstrekt overbodig !
( graag weer even eerst uw Marshalls op stand 11 zetten ! )
De signature tune van een van m'n favoriete gitaristen, de veel te vroeg overleden Freddie King ( 1934 - 1976 ). Geen familie van die andere bekende Kings ( B.B. en Albert ), maar misschien wel de beste van de 3, in mijn beleving. Onder meer Stevie Ray Vaughan, Eric Clapton en Peter Green hebben allen bekend door Freddie te zijn beïnvloed. Hier een indrukwekkende live uitvoering uit 1973 van een hit die de meesten alleen maar kennen in de ( overigens schitterende ) cover door Eric C. op het album 'Layla and Other Assorted Love Songs' van Derek & he Dominos. Het Zweedse publiek is een beetje onwennig, maar misschien juist daarom wordt het zo'n schitterende blues ...
Zoals bekend kunnen blanke mannen niet dansen, maar als er Latino bloed door de aderen stroomt is het een heel ander verhaal ... We praten ook niet over de tot in details geoefende choreografie van wat hier voor Latijns Amerikaans dansen doorgaat, veelal ondersteund door een populair deuntje van Malando. U kent het wel, te slanke, doorgaans diep gedecolleteerde mannen wiens testosterongehalte ernstig in twijfel dient te worden getrokken en gespierde dames in niets verhullende outfitjes met de porseleinen glimlach immer in de aanslag. Nee, we willen het even hebben over een dans die je als macho man geheel intact laat, sterker nog, die zo geil is dat we hem het best kunnen omschrijven als sex met je kleren aan : de Tango.
Geen enkele Argentijnse volbloed gaucho schaamt zich ervoor hem overal in het openbaar te dansen en de bijbehorende, meer dan warmbloedige dames zijn over het algemeen meer dan adembenemend : elegant, zwoel, standaard voorzien van veelbelovende splitten & hoge hakken en, naar het lijkt, immer hunkerend. Daar kunnen de Braziliaanse buren met hun samba echt niet aan tippen !
Om te illusteren waar ik het over heb, hieronder een mooi voorbeeld : een tango milonga, genaamd La Luciernaga, gedanst door de befaamde Argentijnse dansers Gustavo Russo & Alejandra Martiñan.
Soms wordt een klassiek rocknummer goed gecovered en soms wordt het moeilijk kiezen tussen het origineel en de cover. Dit is het geval bij de rock classic Black Betty van Ram Jam en de coverversie van de Australische band <a href="http://www.spiderbait.com.au/ target="_blank">Spiderbait.
Zet uw versterker op 11 en berg kinderen & kleine huisdieren veilig op .....
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest versionhere. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Zoals bij de oplettende lezertjes bekend is ben ik - in het algemeen - geen groot liefhebber van het gebruik van (koperen) blaasinstrumenten in blues, maar er zijn uitzonderingen ;-) Blijf even bij de les !
Vandaag wil ik graag een van m'n favoriete barrelhouse pianisten onder de aandacht brengen : Champion Jack Dupree, die bij dit optreden op ongeëvenaarde wijze terzijde wordt gestaan door saxofonist King Curtis ). Champion Jack was een ex-bokser, die zichzelf heeft leren pianospelen en iemand aan wie het leven niet onopgemerkt is voorbijgegaan. King Curtis was een zeldzaam talent aan wiens leven een vroegtijdig einde kwam door wat wij tegenwoordig 'zinloos geweld' zijn gaan noemen.
Champion Jack Dupree ft. King Curtis - Poor Boy Blues ( live at Montreux Jazz 1971 )
De band :
King Curtis ( alto & tenor saxophones ); Champion Jack Dupree ( vocals, piano ); Cornell Dupree ( guitar ); Jerry Jemmott ( bass ); Oliver Jackson ( drums ).
