BluesMaster | Goin' down slow ...

Voor de echte liefhebbers van het betere blues(rock) gitaargeweld is Walter Trout natuurlijk geen onbekende (ik heb zelfs enkele ooit legaal aangeschafte cd's van hem). Dus toen, alweer enige tijd geleden, bekend werd dat hij dezer dagen in Nederland zou toeren en daarbij zelfs in het Utrechtse Tivoli zou optreden, was een uitgelezen verzameling fans snel gevonden.Uiteindelijk was het gezelschap maar liefst 2 vrouw & 6 man sterk : Margreet, Sietske, Frans, Peter, Piet, Reinier, Vincent & ikzelf.

Gisteravond ( zondag 23 november ) was het dan eindelijk zover ! Als verzamelpunt was gekozen (a.g.v. het gesloten zijn van De Postillon) voor het eveneens aan de Oudegracht gelegen café België. Niet ontmoedigd door een lichte sneeuwval in en rond het Utrechtse troffen wij elkaar voor een korte bijpraat- en indrinksessie en kort voor 20.30 meldden wij ons aan de poorten van Tivoli. Het was duidelijk een avond voor de echte fans (volgens mij werd je onder de leeftijd van 30 en/of in het bezit van een enigszins studentikoze uitdossing niet eens toegelaten) en de band begon tot onze blijdschap ( en verbazing ) stipt op het aangekondigde tijdstip.
Gelukkig geen (vrijwel altijd teleurstellend) voorprogramma  en (beter nog) ook al geen 'modieus' half uur te laat (of erger) beginnen, zoals tegenwoordig vrijwel elke band doet in de vermeende veronderstelling dat met zulke 'sterallures' niet vroeg genoeg in de carrière kan worden begonnen. Walter predikt simpelweg de lessen van zijn eigen muzikale voorbeelden :  even testen of de Marshalls nog voldoende vermogen leveren, lampen aan & beuken maar ! En gelukkig ook geen onverstaanbaar gewauwel tussen de nummers door, maar onafgebroken muziek van het hoogste niveau. Dampende blues & gierend gitaargeweld, zoals het hoort. more

( voor de goede orde : een verslag van het allereerste bezoek, vorig jaar )

Min of meer toevallig kwam ik er halverwege de week achter ( via RTV Utrecht ), dat gedurende het weekend van 17 t/m 19 november 2007 in Utrecht het jaarlijkse Smartlappen festival wordt afgewerkt.
De nodige info vindt u op deze site : Smartlappenfestival.

Omdat ik weet dat Margreet een groot liefhebster van het genre is, werd het afgelopen vrijdag tijdens het klaverjassen ter tafel gebracht en al snel werd de knoop doorgehakt : Margreet, Vincent & ik zouden op zaterdagavond ( 17-11-2007 ) het festival bezoeken.
We spraken af elkaar bij Stadskasteel Oudaen ( Oudaen ) rond 21.00 te ontmoeten en we liepen elkaar min of meer in de garderobe tegen het lijf. De zaal was al behoorlijk gevuld ( voornamelijk studenten, zo leek het ) en de ( kloten ) muziek stond zo verschrikkelijk hard dat het geluid vervormde en normale conversatie nauwelijks mogelijk was. Nou ja, je moet niet direct gaan zeiken, maar wat mij persoonlijk betreft kon het om 21.30 optredende gezelschap De Zingende Fresias niet snel genoeg beginnen.
Dat liep een halfuurtje uit, dus hebben we een uur de tijd gedood met een paar drankjes en geprobeerd de muziek te overleven. De sfeer was gelukkig prima, dus dat lukte wonderwel. more

Gisteren ( zaterdag 15 november ) was het weer zover : de voor ons belangrijke avond van het jaarlijkse Utrechtse Smartlappen Festival.
Vorig jaar waren we al tot de conclusie gekomen : het Festival wordt voor ons  eigenlijk perfect samengevat door het spetterende optreden van die fantastische ( oudere ) meidengroep De Anitaas. De rest is bijzaak ...

Omdat het uitgebreide verslag van onze belevenissen van vorig jaar u nog op het netvlies gebrand staat kan ik dit keer volstaan met een iets kortere samenvatting ;-)

Door omstandigheden waren dit jaar alleen Margreet en ik beschikbaar en we hadden afgesproken nu ruim op tijd in Cafe-Restaurant Lofen aan het Domplein aanwezig te zijn (vorig jaar immers konden we pas in de pauze van het optreden tot binnen podiumbereik komen, vanwege onze late aanwezigheid en de enorme drukte).

Margreet had mij volgens afspraak even thuis opgepikt en na het parkeren van de auto in de parkeergarage Springweg was het nog een korte wandeling. Rond 20.00 zaten aan de thee resp. koffie en was het restaurant nog volop bevolkt door eters. Het optreden stond aangekondigd voor 22.00, maar gaande de avond kwamen we er achter dat het een halfuurtje later zou worden. 

Op het moment dat de eters waren vervangen door overduidelijk festivalpubliek zochten wij boven een mooie plek uit, op ongeveer 1 meter afstand van het podium en met de rug tegen de bar. Mijn favoriete opstelling !
Ruim vóór 22.30 was al een concertband van de dames gestart ter opwarming van de fans en niet lang daarna maakten ze hun entree : minutenlang lieten ze zich in allerlei dwaze poses toejuichen door de geheel uitzinnige menigte. Daarna begon weer een onvergetelijk optreden, onderbroken door een pauze van een minuut of 10.

Tijdens een van de eerste nummers werd ik door ( blonde ) Coby aangewezen om op het podium te klimmen als voorwerp van haar affectie voor het komende lied. Het spreekt voor zich dat ik mij dit volkomen onverwachte gebeuren maar al te graag liet welgevallen : alle aanwezige jongere & knappere mannen hadden het nakijken !
Bovendien maken de dames er geen gewoonte van om publiek op het podium te laten komen. Gelukkig werd niet van me verwacht dat ik zou meezingen want, zoals bekend, ben ik volstrekt onwetend van alle teksten.
Mede naar aanleiding van haar attenties vorig jaar begin ik te geloven dat ze geen echte hekel aan me heeft ;-)

Het optreden blonk weer uit door alle zaken die ik vorig jaar al uitgebreid heb opgesomd en ook dit jaar hadden ze er weer duidelijk veel zin & plezier in. Na bijna 2 uur lang het Nederlands smartlappenrepertoire te hebben doorgenomen moest er helaas een eind aan komen. Mijn stem is, zoals gebruikelijk, vandaag dus weer helemaal weg : een teken dat ik er met volle teugen van heb genoten en dat was voor Margreet niet anders.

Volgend jaar bent u van harte uitgenodigd om dit fenomeen eens live mee te maken: zeer de moeite waard en ook degenen die denken er niks aan vinden ( ik, vorig jaar vantevoren ) zullen beslist door de Anitaas  worden bekeerd !

Foghat - It Hurts Me Too ( audio plugin test )

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest versionhere. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Dave Peverett, vocals & guitar - Rod Price, slide guitar

Foghat is een Britse blues-rock band die dateert uit 1971, in de eerste helft van de zeventiger jaren triomfen vierde in Engeland en de Verenigde Staten en daarna een beetje aan het kwakkelen is geraakt. De verkopen werden beduidend minder, er waren frequente wisselingen in de bezetting, maar desondanks heeft de band tot op heden min of meer standgehouden.

Dave Peverett ( "Lonesome Dave" ) stierf in februari 2000 aan kanker en Rod Price in maart 2005 aan een hartaanval en de daaropvolgende zware hoofdverwondingen a.g.v. een val.
Foghat was zijn bandleden van het eerste uur en daarmee hart & ziel kwijt ...

Tijdens dit optreden is Dave Peverett dus al ernstig ziek ( en zou een half jaar later overlijden ) en misschien wel daarom is dit zo'n buitengewoon indrukwekkende uitvoering van het door velen gecoverde nummer van Elmore James.
De slide guitar van Rod Price haalt moeiteloos het chroom van de microfoons en zang en gitaar van "Lonesome Dave" klinken alsof hij weet dat dit een van z'n laatste optredens met de band zal zijn.
Als dit de blues niet is ...

Wellicht om deze redenen één van de allermooiste live optredens ooit !
( Marshalls svp opwarmen en daarna strak op 11 svp ! )

Het concert is op DVD verkijgbaar :

Het uploaden & plaatsen van plaatjes (wel even permissies van de betreffende folder via chmod aanpassen) werkt als een zonnetje en ook de Thickbox plugin doet 't. De jQuery library wordt overigens standaard meegeleverd.

( klik op foto voor grotere versie )