Leif de Leeuw Band - Ammerstol - 28-03-2015

Een band die tijdens Culemborg Blues vorig jaar grote indruk had achter gelaten was de Leif de Leeuw Band en afgelopen zondag deed zich de gelegenheid voor hen nogmaals (en bereikbaar) te zien via een volledig concert.

Gemakshalve citeer ik hieronder wat ik destijds over hen schreef :

Leif is toch wel een van onze meest veelbelovende - en gelauwerde - gitaar talenten - nog pas 20 jaar ! - met als aansprekende 'helden' o.a. David Gilmour, Joe Walsh, Jeff Beck, Johhny Winter en Joe Bonamassa. Met laatstgenoemde mocht hij zelfs in Carré het podium delen ! Ik kan verraden dat het optreden al mijn hooggespannen verwachtingen waar maakte : Leif weet zijn virtuositeit op een uitstekende manier te doseren. Ook hij zegt een mix van bluesrock, funk, soul en fusion te willen spelen, maar verloochent zijn roots nimmer : de blues. In tegenstelling tot veel andere gitaar helden kent hij klaarblijkelijk ook zijn beperkingen en heeft iemand in de band die de vocalen voor de rekening neemt. In dit geval is dat de eveneens erg jonge - en bijzonder snel gekapte - Britt Janssen die naar verluidt ook aardig overweg kan met de 6 snaren. Zij heeft een aangename stem, die volwassener klinkt dan heer leeftijd zou doen vermoeden en vertolkt haar rol met veel verve en beleving. Ik heb van het optreden genoten en was onder de indruk van de professionaliteit.
Smaakt naar meer !

Het zal dus niet verbazen dat wij het herfstachtige weer - regen, harde wind - trotseerden om ons rond 15.30 te melden in Cultuur Café Ammerstol, gelegen in - inderdaad - Ammerstol, even achter het pittoreske Schoonhoven.

Behalve mijzelf waren blues liefhebbers Frans en Margreet van de partij en laatstgenoemde had tevens de rol van chauffeur van dienst op zich genomen. Ondanks de klimatologische ongemakken en het feit dat een flink gedeelte van de Lekdijk half open lag en wij tussen de met regen gevulde gaten in het wegdek door moesten manoeuvreren kwamen wij op tijd aan en konden vrijwel voor de deur parkeren. Het podium, de bar en een kleine eetzaal zijn ondergebracht in een gebouw met de zeer aansprekende naam Het Gebouw, ongetwijfeld het resultaat van een ooit uitgeschreven wedstrijd voor de beste naam van het pand. Maar op de muzikale weekeinden wordt het geheel tijdelijk omgedoopt tot Cultureel Café.

more

Blackberry Smoke - Man Of Constant Sorrow

De Amerikaanse folk traditional Man of Constant Sorrow kreeg wereldwijde bekendheid via de soundtrack van de film O Brother, Where Art Thou?. De live uitvoering was van de Amerikaanse bluegrass band Union Station, waar Alison Krauss deel van uitmaakt.

De originele song ligt mij lekker in het gehoor, maar toen ik de onderstaande kick-ass cover ontdekte was ik meteen verkocht. De southern rockers van de band Blackberry Smoke spelen het dak er af. Na anderhalve minuut voorspel lijkt het erop dat zij het origineel noot-voor-noot gaan naspelen, maar na 2 minuten wordt het abrupt duidelijk dat zij een heel eigen interpretatie zullen spelen. Play it loud !

Blackberry Smoke - Man Of Constant Sorrow

Samantha Martin & The Haggard - San Antonio Blues

Hoog tijd om u voor te stellen aan de jonge Canadese zangeres Samantha Martin op wie ik attent werd gemaakt in een onlangs gelezen recensie. Ik kon het gerecenseerde album downloaden en was het - tamelijk uitzonderlijk - geheel met de recensent eens : geweldige stem ! Of, zoals het op haar bio page zo mooi wordt omschreven

Bubbling up from the cauldron of roots Americana music, Samantha Martin is an artist of extraordinary power, gravitas and deep-seated emotion. On first listen, one is immediately struck by the awesome presence and sheer magnitude of her other worldly voice. Cigarette-ravaged and whiskey-soaked in the extreme, Martin’s pipes are capable of conveying an infinite range of emotions, bringing one to tears in one instance and in the next uplifting one’s soul with an empowered declaration of hope, faith and desire.

Dit soort ronkende teksten neem ik uit principe met een flinke korel zout en vrijwel altijd blijkt mijn wantrouwen bij nader onderzoek gerechtvaardigd. Zo niet deze keer ! Haar nieuwe album Send The Nightingale is van begin tot eind ijzersterk - ook iets dat vrijwel nooit voorkomt - en ik ben dan ook in lange tijd niet zo enthousiast over een nieuwe ontdekking geweest. 'n Klein voorproefje van wat zij vocaal vermag vindt u hieronder.

Samantha Martin & The Haggard - San Antonio Blues

Zippy Leaps - Woman's Blues

Dit keer een pareltje uit eigen land, dat veel te lang aan mijn aandacht is ontsnapt, Zippy Leaps. Zij spelen raw & zippy blues en het nummer dat u hier ziet greep me meteen : kippenvel ! De stem van vocaliste Klaske Bos klinkt geweldig : krachtig en met een lekker rauw randje. Gitarist Brend Bakker lijkt zo weggehaald bij het casting bureua voor blues gitaristen en speelt de sterren van de hemel. Zij worden zeer bekwaam ondersteund door de ritme sectie, bestaande uit drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goest, een duo dat al wat kilometers op de teller heeft.

Ik koos uit hun gevarieerde repertoire een aansprekende klassieke blues, waarbij de cameraman tegen het eind even vergeet dat ogenschijnlijk ongecontroleerde bewegingen niet altijd even goed aankomen bij de kijkers, maar dat mag de pret toch niet bederven, lijkt me. Als u duizelig of misselijk wordt gewoon even de ogen sluiten ;-)

Zippy Leaps - Woman's Blues

Eva Vergilova - Purple Rain

De 25 jarige Bulgaarse gitarette Eva Vergilova houd ik ook al enige tijd in het snotje. Hier laat ze horen waarom : haar interpretatie van de bekende classic van Prince mag er zijn ! Het voorspel duurt ongeveer 50 seconden ...

Eva Vergilova - Purple Rain